🌱 Rerum Novarum door de ogen van een jonge politica
In een wereld die maar blijft doordraaien, is stilstaan soms het meest radicale dat je kunt doen. Op Rerum Novarum, een dag die traditie en toekomst verbindt, deelt Chelsea Nshuti (25), nationaal bureaulid van JONGCD&V en gemeenteraadslid in Lummen, haar persoonlijke blik op wat deze dag betekent voor jongeren vandaag. Over zorg, druk, solidariteit en de nood aan echte verbinding in een samenleving die vaak te snel gaat.
👇 Lees het volledige opiniestuk van Chelsea Nshuti en ontdek waarom de boodschap van Rerum Novarum ook vandaag nog brandend actueel is.
De wereld raast maar door. We scrollen, rennen, plannen, presteren, alsof stilstaan tijdsverlies is. In die eindeloze haast vergeet je haast jezelf. En net daarom is het zo bijzonder dat we op 29 mei met Rerum Novarum even mogen pauzeren. Opnieuw met de voetjes op de grond en teruggrijpen naar onze fundamenten. Zeker dit jaar, nu met Paus Leo XIV een nieuwe geestelijke leider werd verkozen, is het moment daar om na te denken over de waarden die de strijd van toen nu nog betekent voor jongeren.
Toen paus Leo XIII in 1891 zijn encycliek Rerum Novarum schreef, riep hij op tot sociale rechtvaardigheid, eerlijke arbeid en bescherming van de zwaksten. Vandaag, 133 jaar later, denk ik als jonge politica vaak: die strijd is nog lang niet gestreden. Alleen ziet hij er nu een stuk anders uit.
We leven in een samenleving die nooit pauze neemt. Sociale media, deadlines, groepsdruk, examens, nieuwsfeeds die niet bij te houden zijn. Alles moet snel, alles moet zichtbaar, en alles moet tegelijk. Tussen alles door proberen jongeren vandaag een toekomst uit te bouwen: een diploma behalen, een job vinden die voldoening geeft en ergens onderweg ook nog ‘de ware’ tegenkomen. Ah ja, want tegen je dertigste ‘moet’ je daar toch aan denken, niet? Zéker als vrouw word je de druk aangepraat van die biologische klok die tikt.
Maar wat blijkt? Begin deze week haalde cd&v het nog aan: 6 op de 10 jongeren willen kinderen, maar weten niet hoe ze dat ooit moeten combineren met hun werk. En zelfs 4 op de 10 twijfelen zelfs of ze hun kinderwens helemaal moeten opbergen. Niet omdat ze geen gezin willen, maar omdat het vandaag nauwelijks te combineren valt. Neen, Gen Z heeft geen luxeprobleem, in mijn ogen is dat een systeem dat kraakt.
Gelukkig heb ik in mijn omgeving ook mooie tegenvoorbeelden. Mijn tante werd onlangs mama van een prachtig meisje. Ik mocht meter worden. Ze kan terugvallen op onze familie en een warme gemeenschap die mee zorgt. Maar wat met al die jonge ouders die dat niet hebben? Wie zorgt er voor hun kinderen als de crèche weer eens vol zit? Of als ze ziek zijn en geen opvang vinden? Voor mij ligt daar één van de grootste politieke opdrachten van de komende jaren: hoe maken we ruimte voor zorg, zonder dat het je opbrandt? Hoe zorgen we voor elkaar, zonder elkaar te verliezen in de rush van het leven?
Want ook wie (nog) geen kinderen heeft, voelt de druk. Ik heb altijd van thuis uit geleerd: je ouders zorgen voor jou, totdat jij voor hen zorgt. Mijn mama werkt in een rusthuis, maar als dochter zou ik het als een vorm van falen zien als mijn broer en ik haar later niet zelf de zorg geven die ze verdient. Niet uit schuldgevoel, maar uit liefde. Uit respect. En uit overtuiging dat zorg geen individuele opdracht is, maar een keuze van onze samenleving.
We hebben nood aan een politiek die opnieuw durft te vertrekken vanuit vertrouwen. Niet enkel in ‘Vadertje Staat’, maar in mensen zelf. In families die willen zorgen. In buren die willen helpen. In jongeren die zoeken naar balans tussen wie ze zijn en wie ze willen worden. Vervang ‘de hustle culture’ die we onszelf aanpraten en kies voor nabijheid, tijd en menselijkheid als de norm.
Rerum Novarum gaat vandaag voor mij over veel meer dan arbeid of bezit. We zijn meer dan alleen student, werknemer, consument of ambitieproject. Leo XIII herinnert ons eraan dat we niet alleen mensen zijn, maar vooral ten volle leven als we leven in relatie tot de ander. In verbondenheid, met rechten én verantwoordelijkheden. In een tijd van eindeloos scrollen, is dat misschien wel de radicaalste boodschap die je jongeren vandaag kunt geven.
"In een wereld van eindeloos scrollen, is het radicaalste wat je als jongere kunt doen: kiezen voor nabijheid, tijd en menselijkheid in plaats van de ‘hustle culture’."
