Nooit meer oorlog!
Een boodschap die vandaag, in een wereld vol conflicten en menselijk leed, actueler is dan ooit.
Op 10 november vond in Bentille de officiële Wapenstilstandviering plaats, georganiseerd door NSB Sint-Laureins en het gemeentebestuur, in samenwerking met VBS De Springplank.
Samen met alle leerlingen van het 4de, 5de en 6de leerjaar brachten we hulde aan het oorlogsmonument. De kinderen hingen er zelfgemaakte vredesduifjes in de vredesboom en legden een roos neer bij de gedenkplaat voor de oorlogsslachtoffers. Een mooi en betekenisvol gebaar van onze jongste generatie.
Na de bloemenhulde volgde een ingetogen viering in de zaal. Een leerling bracht een mooie tekst naar voren, waarna twee bewoners van het asielcentrum, afkomstig uit Syrië en Congo, hun aangrijpende verhaal deelden. Hun getuigenissen over de moeilijke en pijnlijke ervaringen die hen dwongen hun thuisland te ontvluchten en hoe zij hun leven weer proberen op te bouwen hier in België, maakten diepe indruk.
Oorlog is voor hen geen verhaal uit geschiedenisboeken, maar een harde realiteit.
Diaken Jan Nuytinck zorgde met een kort gebeds- en bezinningsmoment voor een extra moment van stilte en verbondenheid.
Schepen van Cultuur Bart Van de Keere gaf ook een toespraak in de school;
Toespraak – 11 november
Herdenking oorlogsslachtoffers – Sint-Jan-in-Eremo
Beste kinderen,
Misschien vragen jullie je af waarom we ieder jaar opnieuw samenkomen om over oorlog te praten. Waarom we namen voorlezen, bloemen neerleggen en even stil zijn bij mensen die al zo lang geleden gestorven zijn.
Dat doen we niet zomaar omdat het een gewoonte is. En ook niet omdat het nu eenmaal elk jaar op de kalender staat.
We doen dat omdat achter elke naam op een monument een echte mens schuilt. Iemand die ooit een kind was, net zoals jullie. Iemand die speelde, naar school ging, vrienden had en plannen maakte voor later. Iemand met ouders, broers, zussen en misschien zelf al een gezin.
Door oorlog zijn al die gewone dingen voor heel veel mensen plots weggevallen.
Stel je eens voor dat je op een dag niet meer naar school kunt omdat er bommen vallen. Dat je je vriendjes niet meer ziet omdat je familie moet vluchten. Of dat je papa of mama plots niet meer thuiskomt.
Dat is wat oorlog met mensen doet. En daarom is het zo belangrijk dat we blijven herinneren en dat de getuigenissen van mensen uit echt oorlogsgebied in Oekraïne en uit het asielcentrum dit jaar uit Syrië en Congo hier aan bod komen.
Als we de verhalen van vroeger blijven vertellen, begrijpen we beter hoe kostbaar vrede is. We leren dat vrijheid niet vanzelfsprekend is en dat we zorg moeten dragen voor elkaar.
En jullie kunnen daar zelf aan meewerken. Door een klasgenoot te helpen die alleen staat. Door ruzie bij te leggen in plaats van ze groter te maken. Door iemand die anders is dan jij met respect te behandelen.
Misschien lijken dat kleine dingen, maar precies daarmee begint vrede. Niet ergens ver weg, maar hier, op school, thuis en in onze dorpen.
Dames en heren en beste kinderen
Wanneer we vandaag de namen lezen van mensen die hun leven verloren in de oorlog, moeten we ons één vraag stellen: hebben we hun belofte waargemaakt?
Na twee verschrikkelijke wereldoorlogen klonk overal dezelfde hoopvolle boodschap: Nooit meer oorlog.
Een belofte aan de miljoenen slachtoffers. Een belofte aan de kinderen die hun ouders verloren. Aan de ouders die hun zonen en dochters nooit meer zagen terugkeren. Een belofte aan de volgende generaties, die in vrijheid en vrede zouden mogen opgroeien.
Maar kijk vandaag naar onze wereld.
In Oekraïne leven mensen onder het voortdurende geweld van de oorlog. Ook in Iran en in de Gazastrook en in Israël worden mensen geconfronteerd met geweld, angst en onzekerheid. Op zoveel plaatsen ter wereld moeten kinderen vluchten, verliezen gezinnen hun huis en worden levens verwoest.
Kinderen die, net als onze kinderen hier, gewoon willen spelen, leren, lachen en dromen over hun toekomst.
En dan moeten we ons afvragen: wat betekenen de woorden 'Nooit meer oorlog' nog, als we vandaag opnieuw moeten toekijken hoe mensen elkaar vernietigen?
Het contrast is pijnlijk. Meer dan tachtig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog moeten we vaststellen dat er nog altijd zoveel oorlog en menselijk leed is. Het ergerlijke is dat presidenten zoals Putin, Netanyahu en Trump dit allemaal laten gebeuren elk vanuit hun veilig paleis. Hebben zij de boodschap van nooit meer oorlog dan niet verstaan ?
Daarom mogen we deze herdenking niet beperken tot bloemen, kransen en mooie woorden. Herdenken betekent ook dat we proberen om zelf het verschil te maken. Door niet weg te kijken wanneer mensen onrecht wordt aangedaan. Door niet mee te gaan in haat en ruzie. Door te kiezen voor respect, begrip en hulp aan elkaar.
Want de mensen die we vandaag herdenken, kunnen we niet terugbrengen. Maar we kunnen wel proberen ervoor te zorgen dat hun kinderen, kleinkinderen en alle generaties na hen niet opnieuw hetzelfde verdriet moeten meemaken.
Laat 'Nooit meer oorlog' daarom geen zin zijn die we één keer per jaar uitspreken. Laat het een belofte zijn die we elke dag opnieuw waarmaken.
Voor de slachtoffers van toen.
Voor de mensen die vandaag onder oorlog lijden.
En vooral voor de kinderen van morgen.
Opdat zij mogen opgroeien in een wereld waarin vrede geen verre droom is, maar iets waar iedereen recht op heeft.
Nooit meer oorlog. Nooit meer zoveel menselijk leed. Dat is het minste wat we aan de slachtoffers van toen en aan de kinderen van vandaag verschuldigd zijn.

Op 11 november, zetten we de herdenkingen verder met een korte plechtigheid en bloemenhulde aan de oorlogsmonumenten in Sint-Laureins, Sint-Margriete, Waterland-Oudeman en Watervliet.