CD&V Antwerpen slaat alarm: Vlaanderen mist cruciale deadline voor Verordening Kortetermijnverhuur terwijl overlast escaleert

Publicatiedatum

Auteur

Stein Voet

Deel dit artikel

Cd&v Antwerpen uit haar diepe bezorgdheid over de vertraging bij de uitvoering van de Europese regels rond korte termijnverhuur zoals AirBnB. Uit een antwoord van Vlaams minister voor Toerisme en Wonen Hans Bonte op een schriftelijke vraag van Vlaams parlementslid Mien Van Olmen (cd&v) blijkt dat Vlaanderen de cruciale deadline van 20 mei 2026 niet haalt. Hierdoor blijft een essentieel instrument om de druk op de woningmarkt en de schrijnende overlast in steden zoals Antwerpen aan te pakken, in de koelkast liggen.

De Europese verordening inzake kortetermijnverhuur van accommodatie, verplicht verhuurplatformen zoals Airbnb om vanaf 20 mei data te delen met de overheid. Dat gaat over registratienummers, het aantal verhuurde nachten, etcetera. Dergelijke gegevens zijn de ‘missing link’ voor steden om effectief te kunnen optreden tegen het illegaal omvormen van woningen naar verblijfsrecreatie. De vertraging op Vlaams niveau betekent echter dat lokale besturen nog langer met de handen gebonden blijven en de problemen die dit met zich meebrengt niet afdoende kunnen aanpakken.

Mien Van Olmen, Vlaams parlementslid voor cd&v en voormalig burgemeester van Herentals, is dan ook erg teleurgesteld in het antwoord van minister Bonte op haar schriftelijke vraag: “Het valt te betreuren dat de deadline van 20 mei, vandaag dus, niet gehaald wordt. Een Centraal Digitaal ToegangsPunt voor de uitwisseling van logiesgegevens met online platformen zou zowel Toerisme Vlaanderen, lokale besturen als diverse controlediensten een beter zicht geven op het volledige logiesaanbod om hun beleid op af te stemmen. Zonder juiste data blijft men in het donker tasten. Dat weegt op het woonbeleid, op de toeristische sector en de leefbaarheid van de stad.”

Een enorme druk op de leefbaarheid

De noodzaak om dit probleem aan te pakken wordt steeds groter. De ongebreidelde groei van dit type verhuur een enorme druk zet op de leefbaarheid in populaire wijken in onze kunststeden. Het gaat allang niet alleen meer over de 'brave huisvader' die af en toe zijn woning verhuurt, maar over een commerciële overname van panden die het sociaal weefsel volledig ontrafelt. Wanneer vaste bewoners plaatsmaken voor een constante stroom van anonieme passanten, verdwijnt de sociale controle en de dynamiek in de wijken. Deze evolutie zet niet alleen een onhoudbare druk op de al krappe woningmarkt door woningen simpelweg als handelswaar te gebruiken, maar brengt ook tastbare verloedering met zich mee.

Antwerpen: Sint-Andries als symbool van de stilstand

In Antwerpen is de problematiek alomtegenwoordig. In postcode 2000 alleen al zijn er honderden geregistreerde logies, waarbij bijna de helft van de uitbaters professionele spelers zijn met drie of meer panden. In de wijk Sint-Andries trekt districtsschepen Vincent Gysels (cd&v) al jaren aan de alarmbel. "Toen we in 2024 al vanuit Sint-Andries de problematiek aankaartten, was het antwoord van de stad dat er niets gedaan kon worden zolang de Europese regels niet in voege waren. Vanaf mei 2026 zou de stad dan eindelijk 'uitbatingen' die niet in orde zijn, kunnen aanpakken. Het is dan ook erg jammer om te zien dat men op Vlaams niveau dit probleem niet ernstig genoeg neemt. Ondertussen blijven de problemen zich maar opstapelen."

Volgens Antwerps gemeenteraadslid Pieter De Cock illustreren recente getuigenissen uit Antwerpse woonblokken de harde realiteit van dit fenomeen dat niet langer beperkt is tot het historisch centrum. “Vorige week kwamen er nog noodkreten uit de IJzerlaan op den Dam. Door een toename aan kortetermijnverhuur kampen bewoners er met hopen sluikstort, overlast door lachgasflessen en illegale activiteiten, diefstallen uit garages door een gebrek aan sleutelbeheer. Mensen voelen zich op deze manier niet langer thuis in hun eigen wijk of zelfs eigen woonblok. Zonder een effectief handhavingskader van de Vlaamse overheid, zal er in al deze Antwerpse wijken weinig gebeuren. Dat de Europese deadline om hier werk van te maken dan niet gehaald wordt, is dan ook hemeltergend. Intussen blijven bewoners met de handen in het haar zitten.”

Leren van de buren: Geen tijd te verliezen

Terwijl Vlaanderen achterophinkt, tonen andere steden dat het anders kan. Amsterdam zag het aantal advertenties drastisch dalen na de invoering van registratienummers, en Barcelona plant zelfs een totaalverbod op toeristische appartementen tegen 2028 om de woningmarkt te redden. Ook in Gent wordt erkend dat hele complexen met flats via Airbnb de huurprijzen opdrijven en de leefbaarheid aantasten.

Cd&v Antwerpen rekent erop dat Vlaanderen de urgentie inziet. “Zonder de Vlaamse databank en het nodige wettelijke kader van de EU-verordening, blijft handhaving dweilen met de kraan open. We roepen de minister op om deze problematiek de prioriteit te geven die ze verdient: onze inwoners hebben recht op een betaalbare woning en een leefbare buurt.” besluit De Cock.

 

Nieuws

Onbegrijpelijk dat provincie Antwerpen steun aan Boeren op een Kruispunt zou stopzetten.

Vlaams parlementslid Mien Van Olmen reageert stomverbaasd op het nieuws dat Provincie Antwerpen vanaf 2026 de ondersteuning aan Boeren op een Kruispunt stopzet. Dat raakte gisteren bekend op een hoorzitting in de Commissie voor Landbouw, Visserij en Plattelandsbeleid in het Vlaams Parlement. “18% van alle aanvragen die Boeren op een Kruispunt de voorbije jaren verwerkte komt uit de provincie Antwerpen,” stelt Van Olmen. “Dit maakt het des te meer onbegrijpelijk dat dit provinciebestuur als enige in Vlaanderen de broodnodige ondersteuning stopzet.”

Duidelijke communicatie naar buurtbewoners vermijdt onnodige angst

Het voorbije jaar 240 meldingen over wolven in Vlaanderen.

CD&V hekelt schrappen plattelandsbeleid in meerjarenplan Antwerps provinciebestuur

De deputatie van N-VA en Vooruit presenteert de meerjarenplannen van het Antwerpse provinciebestuur. Dat verzamelt de beleidsprioriteiten en budgetten voor de volgende jaren. Daaruit blijkt dat het plattelandsbeleid opzij wordt geschoven en dat elke vorm van sociaal beleid wordt geweerd. Woning- en grondeigenaars worden dan weer de dupe door de verhoging van de provinciale onroerende voorheffing.